Other happy stuff

COLUMN | Catlady

JerryToen ik acht werd kregen we bij mijn ouders twee jonge poesjes. De vrienden van mijn ouders hadden een nestje met te schattige kittens en wij kregen er twee: Pluisje en Socks (vernoemd naar de kat met dezelfde naam van Bill Clinton). Socks kon bij ons niet helemaal wennen en heeft uiteindelijk een heerlijk leventje gekregen bij de lieve overbuurvrouw. Pluis is altijd gebleven. Hij was een gezellige zwarte kat die af en toe op schoot kwam, op het voeteneind van mijn bed lag, en het brood met worst dat ik op school niet op at alsnog uit mijn tas viste en oppeuzelde.

Na mijn afstuderen vijf jaar geleden reisde ik een paar maanden door Zuid-Amerika en is hij overleden. Hij was al ziek toen ik weg ging, en ik vond het verdacht dat mijn moeder ineens niet meer zei hoe het met Pluis ging. Tranen met tuiten heb ik gejankt achter een pc in een hostel in Argentinië toen mijn moeder me het slechte nieuws vertelde. Pluis is uiteindelijk 18 geworden, dus hij was er het grootste deel van mijn leven geweest. Heel gek dus dat ‘ie er ineens niet meer was. Mooi (en een beetje freaky): mijn ouders hebben ‘m begraven in de tuin onder de bramenstruik, die die zomer ineens 2 x groter werd dan normaal. ‘Oogst Pluis’ staat er op de potjes jam die mijn moeder dat jaar maakte (I kid you not).

Toen ik Jan leerde kennen vertelde hij over zijn kat Jerry, die hij zelf al bijna tien jaar had en volgens hem redelijk eenkennig was. Ik was dan ook zenuwachtig toen Jerry bij ons ‘in zou trekken’. Zometeen zit ik de volgende tien jaar met een kat die niks van me moet hebben!

Maar gelukkig, niks bleek minder waar. Vanaf het eerste moment zijn Jerry en ik  BFF’s. Als ik hem roep komt ‘ie aangerend en gaat ‘ie zo hard dat zijn nagels over het laminaat krassen en hij bijna uit de bocht vliegt. Hij is namelijk nogal dik en beweegt over het algemeen zo weinig mogelijk. Klinkt het triest als ik zeg dat Jerry echt een soort maatje is? Als ik me niet lekker voel of moe komt ‘ie bij me om me te troosten. Het is gewoon de gezelligste en liefste kat die er is en ik zou hem nooit meer willen missen! Als iemand ooit een poesjeskloonmachine uitvindt hoor ik het graag, dan hoef ik nooit meer zonder Jerry!Jerry

Jan had het er al een tijdje over om er nog een kitten bij te nemen, want die zijn zo schattig. Daar ben ik het natuurlijk wel mee eens, maar ik vond het eigenlijk zielig voor Jerry. Ik gunde hem een gelukkige en vooral rustige ouwe dag, en mezelf een rustig en netjes huis…

Het was blijkbaar niet meant to be: toen ik op een ochtend in bed lag na een avondje cocktails en wijntjes maakte Jan handig misbruik van mijn brakke toestand. Hij liet me een foto zien van een te schattige zwarte kitten die hij meteen kon ophalen! Oké, ik ging overstag en ook Jinx werd aan ons ‘gezin’ toegevoegd.  Die twee hebben even aan elkaar moeten wennen maar inmiddels gaat het prima. Al vechten ze elkaar af en toe de tent uit! Jinx is erg schattig om te zien maar ook (vooral) vaak erg vervelend helaas…  terwijl ik dit type rent en springt ze bijvoorbeeld grommend en miauwend door het huis zonder duidelijke reden, ze heeft onze vorige bank gesloopt en al aardig wat potten en vazen doen sneuvelen. Het maakt haar in de zomer niet uit of je blote benen hebt want ze springt gewoon in je been (au!). Toch zou ik niet anders meer willen en vind ik haar stiekem enorm schattig. Ik zou niet meer zonder Jerry en Jinx kunnen.  Ik ben een catlady en proud of it! 

20140223-185808.jpg

20140223-185829.jpgSheelagh

Categorieën:Other happy stuff

Getagd als:, , , ,

1 antwoord »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s