Reizen

TRAVEL | Mijn Mont Blanc avontuur

Ik ben inmiddels al weer een paar weken terug, maar je kan het bijna niet gemist hebben. Wat? Nou, mijn Mont Blanc avontuur! Ter ere van het tienjarig bestaan van mijn werk vertrok ik onlangs naar Chamonix. De start van een zware, fantastische en onvergetelijke week. Een week waarin ik prachtige dingen gezien heb, een topsportprestatie geleverd heb en keihard over mijn eigen grenzen ging. Maar was het het waard? HELL YEAH! Vandaag neem ik je mee in de voorbereiding en de eerste dagen van de expeditie.

De voorbereiding
Ga je je net als ik wagen aan een dergelijke expeditie, dan raad ik je aan om twee zaken goed op orde te hebben: je fysieke conditie, en je mentale. Als je me al langer volgt heb je vast regelmatig updates voorbij zien komen met #roadtomontblanc. Hier op mijn blog, maar ook op mijn Instagram, Twitter en Facebook. Ik trainde de laatste maanden regelmatig: wandelen, hardlopen, en bootcamp in de duinen of in het park. Ook had ik samen met mijn collega’s een trainingsweekend in de Ardennen, en behaalde ik mijn certificaat Indoor Toprope, klimmen in de klimhal. Tof! Ik ben op het moment fitter dan ik in jaren geweest ben, en dat voelt heel goed. Maar was het een goede voorbereiding voor wat me te wachten staat? Deels. Ik heb inmiddels ontdekt dat er niks is dat je mentaal kan voorbereiden op wandelen en sporten in de bergen, behalve dan dus dat: wandelen en sporten in de bergen.

In Chamonix aan de voet van de Mont Blanc
Tijdens de briefing op zaterdag, de dag van aankomst, werd het programma nog eens met ons gedeeld. Op zondag moesten we aan de bak! Om te wennen aan de omgeving en onze materialen namen we vanuit het dorpje Chamonix een bergtreintje naar Mer de Glace. Op de gletsjer oefenden we met onze stijgijzers. Een raar gevoel hoor, die ijzers onder je schoenen! Na het oefenen was het tijd voor de kers op de taart van de dag: het naar beneden gaan in, en weer beklimmen van een gletsjerspleet. Spannend (of doodeng, het is maar hoe je het ervaart…)! Mer de Glace gletsjerMer de Glace gletsjerDe dag werd afgesloten met de klim terug naar het treinstation (over ijzeren ladders!). Naar beneden ging nog makkelijk, maar de terugweg omhoog was al best even zwaar…Mer de GlaceDe Vallée Blanche oversteken
Op maandag stond er ‘een wandeling van zo’n vier uur’ door de Vallée Blanche op het programma. Sound easy? Yep. Maar het was het tegenovergestelde. Vanaf het dal namen we de kabelbaan naar Pointe Helbronner op 3462 m. Vanaf daar zouden we de Vallée Blanche oversteken.Wandelen terwijl je aan een touwgroepje met anderen zit, stijgijzers onder hebt en op een behoorlijke hoogte zit is op geen enkele manier te vergelijken met een wandeling door het bos op zondagmiddag. “It’s a fight, the mountain. Like life,” aldus onze hoofdgids Guy. En daar sloeg hij de spijker op z’n kop! Het beklimmen van een berg is precies dat: een gevecht. Het fysieke gevecht om boven te komen, maar vooral een gevecht met mezelf. Een gevecht in mijn hoofd. Gedachten die als een stuiterbal door een kleine ruimte gaan, en dat de bal dan maar blijft stuiteren en stuiteren tegen de muren. Een soort non-stop gedachtenloopIk kan niet meer! Ik wil terug! Ik mis Jan! De poesjes! Mijn vriendinnen! Ik hoef dit niet te doen. Waarom doe ik dit?! Een combinatie van moeheid, hoofdpijn door de grote hoogte en fysieke inspanning zorgde ervoor dat er van alles in mijn hoofd gebeurde. Zoiets had ik echt nog nooit meegemaakt. Zo gek! Vallée Blanche Mont BlancVallee BlancheVallée BlancheVallee BlancheHalf huilend en hyperventilerend kwam ik uiteindelijk aan in de Cosmiques hut op 3613 m hoogte, waar we de eerste nacht op hoogte sliepen. Van de gids moest ik meteen twee ibuprofen (400 mg!) nemen tegen de hoofdpijn, veel thee drinken en uitrusten. Het klinkt misschien bizar, maar ik heb me nog nooit zo blij, trots, bang en emotioneel tegelijk gevoeld als toen ik daar aankwam. Er schoot van alles door mijn hoofd, waarvan ‘help! dit is nog maar het begin!’ wel een belangrijke was…in de hut

Beklimming van de Aiguille du Midi
De nacht op hoogte viel me dankzij mijn roze vrienden Ibuprofen en heel veel water mee, en de volgende dag was het tijd om vanaf de hut de Aiguille du Midi te beklimmen. Een 3842 m hoge bergtop in het Mont Blanc massief die je bereikt door over een smal sneeuwgraatje zijwaarts omhoog te klimmen. Spannend! Vanaf de hut was het maar een kort stukje lopen naar het begin van de steile klim. Na drie kwartier begon ik. Zoals ik al zei, het is maar een kort stukje, maar wat het vooral zwaar maakt is dat het stijl is, je zijwaarts moet lopen, en oh, dat er naar allebei de zijkanten toe een afgrond van honderden meters is. Man, man, man! Met lichtelijk verzuurde benen door het zijwaarts stappen kwam ik boven. Toen ik naar beneden keek kon ik het gewoon niet geloven: ik was hier omhoog geklommen! WIEHOEEE! Ik ben nog nooit zo trots geweest op mezelf!Aiguille du MidiAiguille du MidiAiguille du Midi

Hoe het na de Aiguille du Midi verder ging met de tocht? Daar vertel ik je snel meer over 🙂

LogoHeader-witGROOT

15 antwoorden »

  1. Jeeee…. wat ziet dat er gaaf uit en wat lijkt me dat zenuwslopend eng eigenlijk. Superstoer dat je het gedaan hebt. Ik zou het echt niet durven. Misschien 30 jaar geleden of zo. Haha… Ben benieuwd naar deel 2!

  2. Wooo, echt voor geen goud (hoogtevrees, hoogtevrees), maar gelukkig hoef ik ook niet omdat jij al gegaan bent en echt gave foto’s gemaakt hebt! Chapeau!

    • Thanks! Meer mensen hadden trouwens last van hoogtevrees, dus het kan. Wel een mooie manie rom het te overwinnen (al weet ik natuurlijk niet hoe erg het bij jou is), en er heeft één iemand daardoor wel eerder moeten stoppen dan hij wilde…

  3. Supercool dat je dit gedaan hebt hoor, petje af. Ik ken die gedachtenstroom overigens wel, ik ben een beetje het type die snel denkt: Hemeltjelief waar ben ik toch aan begonnen? Vooral bij dit soort vrijwillige exercities haha! Maar wel heel gaaf en supercoole foto’s die je hebt genomen!

  4. Wow! Petje af hoor dat je dit hebt gedaan! Wij zijn er zelf ook geweest, maar dan gewoon als toerist en ja, het is een prachtplaatje om te zien en ook toen waren er volop beklimmers bezig en dat in zo’n ijle lucht…
    Echt mooi om al die bekende foto’s weer te zien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s